Milaan San Remo 2017

Het begon voor mij op een koude winterdag ergens in december of januari na een MTB tourtocht. Mede Klepper en moddervreter Hans Jorrisen had een doel gesteld. Meestal als Hans een dergelijke melding danwel mededeling doet begin ik me al zorgen te maken en zeker als hij vraagt om mee te gaan.

Hans had vernomen dat Peter Ansems en Coen Kouwenberg hadden ingeschreven voor een tourtochtje. Na het bij elkaar schrapen van alle moed vroeg ik wat voor een tourtochtje. En ja hoor daar kwam het verhaal een tourtocht van Milaan naar San Remo. Nu is mijn topografische kennis niet al te best maar ik dacht gelijk aan 2 dingen het is geen rondje en het ligt een tering eind uit elkaar. Nou dat werd bevestigd. Maar er was al een plan, we gaan met de Wielerbus van Pim Goos mee.

Na wat berichten, verhalen en het nodige aandringen was de kogel door de kerk. We konden mee met de Wielerbus en de inschrijving voor MSR lukte ook nog. Een medische keuring voor de inschrijving was een vereiste. Nou dat was geen probleem en werd gevierd met een of meerdere pilsjes bij de Hamse Bok! Ben de tel kwijt geraakt.

Afgelopen weekend was het zover na de nodige trainingen en voorbereidingen op pad. Een tering eind naar Milaan in een bus, iets waar ik ontzettend naar uitkeek, not, maar goed ivm met een logistiek probleem over de drempel heen gestapt en toegegeven. De Wielerbus had wel gezorgd voor voldoende beenruimte en een uitstekende organisatie! Compliment voor Pim Goos. Bij het instappen treffen we verrassend genoeg nog een Klepper van de, na zijn zeggen de C-groep, Ton van Beers. Bikkel eerste klas.

Aangekomen in Milaan, na een verrassend goede reis met het buske, het startbewijs ophalen en inchecken in het hotel. Uiteraard een pintje op de goede aankomst en kort na het eten na bed want we moesten vroeg op. 5.30 uur ontbijt. Menig mens kreeg geen hap door de keel en bezocht de toiletpot menig maal in verband met de zenuwen welke de 300 km lange fietstocht wel enigszins opleveren.

De start, Hans en ik moesten 10 minuten achter de mede passagiers starten in verband met een iets latere inschrijving en onjuiste communicatie met de organisatie van de Wielerbus. Het zij zo wij iets later weg om 7.20 uur in plaats van 7.10 uur. Hans had inkopen gedaan 25 energie repen, koolhydraten ontbijt, gelletjes etc.etc. Waar die het allemaal gestopt heeft is voor mij nog steeds een raadsel. Begon me toch wel zorgen te maken met mijn 2 krentenbollen en 4 muesli repen van de Lidl maar goed alle vertrouwen in de Italiaanse organisatie.

Nou van start na de eerste stop 130 km verder aankomst met 37,2 km/h gemiddeld. Dit door een sterk peleton en begeleiding van motorfietsen mogelijk gemaakt. Eerste stop, die k.t Italianen begrijpen niet, na de rit pas 47 keer te hebben georganiseerd, dat er ongeveer 500 mensen bij de pauze plaats gelijktijdig aankomen en dat 1 tafeltje dan niet echt voldoet. Maar met het nodige elleboogwerk de bidons kunnen vullen en weer op pad. De heuveltjes kwamen eraan en het peloton viel gelijk uit elkaar. We haakten aan bij mede ploeteraars met een mooi tempo en naderde de kust. Hier werd het pas echt mooi, genieten kon ik op dit moment ook nog zelfs. De Wielerbus had een extra stop ingelast met water want de temperatuur was aanzienlijk, ruim 30 graden.

Op tijd de bidons vullen eten en drinken en weer gas erop. De mede kleppers en diverse Wielerbus reizigers werden ingehaald en we gingen door. Een motorrijder paste langs de kust zijn snelheid aan zodat we uit de wind konden rijden, met een snelheid van 40 km/h vlogen de kilometers voorbij. Op enig moment zijn we elkaar kwijtgeraakt toen een Italiaan toch iets sneller de heuveltjes op wilde als wij, we zijn echt geen haantjes of zo, maar toch liet ik hem niet gaan.

Vol verbazing dat ik de Hans Jorrisen had gelost in een klim deed ik wat rustiger in de hoop dat Hans weer zou aanhaken echter dit gebeurde niet. Ik heb mijn weg naar de finish vervolgt met uiteindelijk een zere rechter voet en enigszins pijnlijke kont maar het onthaal bij de finish was geweldig, gaf echt kippenvel dat totaal onbekende mensen je toejuichen en applaudisseren. Medaille om de nek en wachten. Coen volgde kort na mij alleen na ongeveer een uur te hebben gewacht op de andere Kleppers werd besloten het hotel op te zoeken en daar nog te wachten en na te vragen of de andere Kleppers waren gespot.

Iedereen arriveerde gelukkig zonder stukken en nog intact met zijn eigen verhaal en belevingen van de voor ons echte monstertocht! Gelukkig was iedereen er goed doorheen gekomen alleen had Coen in een afdaling lek gereden en was Hans na zo’n 250 kilometer ziek geworden. Had waarschijnlijk te maken met de hitte, menig mens was er ziek van geworden en moest overgeven of lagen uitgeput aan de kant.

Na de tocht met de kleppers nog wat eten en uiteraard een biertje en naar bedje om fit aan de terugreis te beginnen. Na maar 17 uur in het buske te hebben gezeten gearriveerd in Gilze en snel naar huis en naar bed. Men had in de bus nog wel het nodige vermaak zoals filmpjes en een gezellige bingo!

Respect voor mijn mede kleppers en mede reizigers die een dergelijke tocht met de toch wel hoge temperaturen hebben gereden!! Mooie ervaring. Ik maak me alleen om 1 ding nog zorgen dat Hans nog eens vraagt om mee terug te gaan, daar deze niet geheel tevreden is omdat hij ziek is geworden in het laatste deel van de rit.

Groeten Michel

Geplaatst in Verslagen
0 reacties op “Milaan San Remo 2017
  1. JeePee JeePee schreef:

    Mooi verslag Michel en klasse gedaan, ook door de anderen!

  2. Jan de Beer Jan de Beer schreef:

    Michel, een leuke weergave van dit bijzonder evenement.

  3. pietakki pietakki schreef:

    Goed gedaan mannuh,en mooi verslag Michel.